Początek sięga roku 1902, kiedy to Philipp von Lenard odkrywa zależność między energią emitowaną elektronów, a intensywnością światłą padającego na powierzchnię.Następnie w 1904 roku Wilhelm Hallwachs ukazuje że złącze miedzi i tlenku miedzi jest światłoczułe. Rok później Albert Einstein wyjaśnił efekt fotowoltaiczny wykorzystując hipotezę kwantów Plancka (za co później otrzymał Nagrodę Nobla). W 1916 Robert Millikan podaje doświadczalny dowód tego zjawiska. Kolejno w 1918 roku Jan Czochralski opracował metodę wytwarzania czystych monokryształów oraz ich stopów. Po kolejnych 14 latach efekt fotowoltaiczny zostaje zauważony w selenku kadmu, co skutkuje, że w roku 1954 powstaje pierwsze ogniwo fotowoltaiczne o sprawności 4% (jest ono krzemowe, ponieważ z selenu maksymalna sprawność nie przekroczyła 1%). Szybko jednak ogniwo zostało poprawione, a ich sprawność wzrasta do 6 %. DO końca lat 60-siątych ogniwa osiągają sprawność 14 % oraz zostają wykorzystane w satelitach kosmicznych. W kolejnych latach ogniwa zostają zastosowywane jako instalacje zasilające wioski, budynki mieszkalne oraz społeczne.